Guess who’s back?!

Guess who’s back?!

“Alles dat ik doe brengt mij dichterbij wat mij blij maakt,” gaf Lanne in een inspirerend Skype-gesprek aan mij mee. Ze vroeg mij om mijzelf de vraag te stellen: “Wat kan ik nu doen wat me nú blij maakt?”. En daar kwam mijn gedachte om weer te bloggen naar boven.

Het domein allesvandaan.nl is een half jaar geleden al aangemaakt. Maar in dat half jaar is er zo ontzettend veel gebeurd. En in het half jaar dáárvoor trouwens ook. Want hoe kleurig mijn persoonlijkheid, mijn kledingkeuze én blog ook zijn, de diepe afgrond waar ik vorig jaar in duikelde was niet meer te ontwijken.

Het zag er allemaal zo rooskleurig uit. Ik zou stoppen met mijn antidepressiva, want ik had meer last van de bijwerkingen dan dat het me nog echt hielp. Bovendien slikte ik het al zó lang (zo’n 10 jaar) dat ik wilde ontdekken wie ik was zonder chemicaliën. En zo begon ik met het afbouwen van de Paroxetine, terwijl ik fulltime werkte als Online Media Professional en samen met mijn vriend op zoek ging naar een huis in Haarlem. Life was good.

We kwamen als snel in het Wilde Westen van de huizenmarkt terecht. Het Haarlemse biedsysteem, huizen die als warme broodjes over de toonbank gingen en Open Huizen Dagen waar je over de mensen struikelde. Tót het moment dat we een huis binnenliepen met de nodige potentie. Een nieuwe keuken was nodig, en ja een nieuwe badkamer ook. Maar tot nu toe was dit het enige huis dat echt in mijn hoofd bleef hangen. En vanaf dat moment ging eigenlijk alles in een sneltreinvaart. Ineens hadden we een huis gekocht!

Uiteindelijk bleek De Grote Verbouwing toch iets meer in zijn mars te hebben dan we in eerste instantie hadden gedacht. Als je toch begint, kun je het net zo goed perfect doen is dan ook het motto van de familie Lakeman. En ergens in die verbouwing moest ik het op een gegeven moment helemaal zonder mijn Paroxetine drugs doen. Het leek even goed te gaan, tot ik onwijs last kreeg van ontwenningsverschijnselen, het enige voordeel in dit hele proces is dat ik 20 kg lichter werd. En om het feest compleet te maken, werd mijn contract niet verlengd.

Dus daar zat ik. In een nieuw huis. In een vreemde stad. Zonder baan. Zonder antidepressiva. Maar mét die ontwenningsverschijnselen die maar niet ophielden en een donkere wolk die steeds groter en groter werd totdat de orkaan in mijn hoofd losbarstte. Het was te veel. Er ontstond kortsluiting in mijn hoofd en hoe graag ik er ook helemaal zelf wat aan had willen doen, het ging niet meer.

Maanden met de crisisdienst, dagbesteding, de start van nieuwe medicatie (dit keer Sertraline) én een fijne psycholoog kwam ik beetje bij beetje weer bij zinnen. Dit had ik overigens nooit gered zonder de steun van mijn vriend, mijn ouders, mijn zus. Het enige moment waar ik nog een beetje van kon genieten was het spelen met mijn neefje en nichtje. Maar blijheid voelde ik niet. Ik was het compleet kwijt. Ontspoord. Ontregeld. Ontwend.

Ergens in dit proces vond ik weer een beetje kracht. En deze kracht kwam ook naar boven toen ik er in november vorig jaar voor mijn vriend moest zijn. Ik weet nog precies hoe ik daar stond. In het gang van het ziekenhuis na mijn zoveelste therapeutische sessie. Mijn vriend belde met de woorden: “Mijn vader is dood”. Totaal onverwachts uit ons leven gegrepen. Zat hij een paar dagen terug niet nog onze platencollectie te bewonderen? En liet hij toen niet trots de foto’s zien van de citytrip naar Berlijn? Het leek allemaal zo onwerkelijk. En eigenlijk is het dat nog steeds.

Voor even waren de rollen omgedraaid, ik moest en wílde er zijn voor mijn vriend. Die mij meer dan ooit nodig had. Het lukte mij voor even om de storm in mijn hoofd te temmen. Het moest plaatsmaken voor een ander soort verdriet.

Ergens tegelijkertijd in deze periode vroeg mijn psycholoog of ik er ooit aan had gedacht of ik wellicht autistisch was. “Wát?” zei mijn vriend, “ze praten je daar echt iets aan!” Maar eigenwijs als ik ben, begon het zaadje in mijn hoofd te groeien. Tegen het advies van mijn vriend en ouders in, besloot ik het nader te onderzoeken. Een onderzoek dat meerdere dagen, tests en ellenlange vragenlijsten duurt.

En toen was daar het verlossende antwoord, dat ik eigenlijk stiekem al wist. De sticker met Autisme Spectrum Syndroom werd op mijn voorhoofd geplakt. En daar kon ik het mee doen.

Oké, niet echt natuurlijk. Ik kreeg een uitgebreid rapport mee, mocht psycho-educatie training volgen en de relatie met mijn psycholoog veranderde in positieve zin. Eindelijk kon ik het gevoel van buiten de boot vallen, raar zijn en overprikkeld raken een plek geven. Mijn leven speelt zich tot de dag van vandaag nog steeds als een film in mijn hoofd af. Ja, ik ben nog steeds de afgelopen 30 jaar zonder diagnose aan het verwerken.

Ik had de behoefte om mijzelf meer open te stellen, nu ik mijzelf beter snap. Maar dat is nog knap lastig voor een autist. Toch is het mij gelukt om nieuwe contacten te leggen, in mijn eigen tempo te werken aan mijn nieuwe blog en vooral de tijd nemen dat lichtpuntje aan de horizon (weer) te zien.

Een nieuwe blog is één van de dingen waarvan ik nu van kan zeggen dat ik daar oprecht blij van word. Mijn eigen plek op het Wereld Wijde Web de wereld is terug. Ik hoop dat het zal helpen bij mijn herstelproces, net als de ambulante begeleiding die ik binnenkort krijg. Ik hoop dat ik net als Toeps meer met jullie kan gaan delen. En dan vooral… alles wat mij blij maakt!

Foto door YourDailyIntake.

18 Comments

  • Isabel
    14 september 2017 17:03

    Lieve knappe daan <3

  • Ingrid
    14 september 2017 17:20

    Wauw, wat leuk om weer van je te lezen. Wat een verhaal, maar wat goed dat je zo bewust bezig bent met doen wat jou gelukkig maakt.

  • Lesley
    14 september 2017 17:26

    Je bent super goed bezig topper! Ga lekker op je eigen tempo en dan kom je er wel 😘😘😘

  • Saar
    14 september 2017 17:28

    Lieve Daan, Wat ben je sterk! En wat fijn dat je eindelijk antwoorden hebt, dan gun ik je echt. Ook ik heb de sticker (nog niet zo heel lang) maar, ondanks de negatieve oordelen en verhalen, zo prettig om te hebben. Niet om in een hoekje autistisch te gaan zitten zijn maar om eindelijk jezelf te vinden, de dingen die je wel kan te gaan ontdekken en antwoorden te vinden op je vragen.
    Succes & Liefs!

  • Sylvia
    14 september 2017 17:39

    Ontzettend stoer dat je dit zo schrijft, wat is er veel op je/jullie afgekomen het laatste jaar. Kreeg even buikpijn bij het lezen over het verlies van je schoonvader; mijn vader is ernstig ziek. Alles ziet er dan ineens anders uit. Wat fijn (denk ik?) dat er nu eindelijk een ‘stickertje’ is geplakt. Take you’re time, deze blogpost is een mooi begin 🙂 (love the name by the way) Dikke virtuele knuffel!

  • Lotte
    14 september 2017 18:14

    Wauw wat een verhaal! Knap! Je komt erg sterk over en ik bewonder je eigenheid. Ga zo door op je eigen weg! Liefs Lotte

  • Landa Penders
    14 september 2017 18:29

    Hoi lieve Daan! Wat leuk dat je site eindelijk live is. En wat een openhartig en moedig stuk heb je geschreven! Ik pinkte bijna een traan weg toen ik las over je schoonvader. Maar het klinkt ook als een zware periode waar je zelf doorheen worstelt. Autisme is iets waar ik me ook in verdiept heb. Ik heb een geestelijk gehandicapt zusje, maar heb zelf ook lichte trekjes. Geeft niets, zolang je weet waar iets vandaan komt en hoe je er mee om kunt gaan. Het is gewoon een andere gebruiksaanwijzing dan de rest van de wereld. Hopelijk kom je mettertijd van alle medicatie af. We’re all a bunch of turds trying to figure out life 😀 Liefs, Lan!

  • Joyce
    14 september 2017 18:53

    Wat een rollercoster is het afgelopen jaar geweest. Dat zal zeker heel erg veel met je doen. Maar het is ook fijn dat je nu antwoorden hebt. Leuk dat je weer gaat bloggen!

  • Toeps
    14 september 2017 20:55

    Oh, wat goed dat het ontdekt is! Oké, de aanleiding was niet zo fijn, maar het zal vast een hoop verklaren. Ik hoop dat ze je een beetje gaan leren om rekening met jezelf te houden, dan word je er uiteindelijk alleen maar sterker van.

  • Lanne
    14 september 2017 21:48

    Supermooie blog! Trots en dankbaar dat we elkaar zo gesproken hebben! 💛

  • Josine
    15 september 2017 00:00

    Ja! Daar is ‘ie dan, eindelijk! Hi lieverd… KUS

  • Iris
    15 september 2017 12:06

    Wat kan je het allemaal goed verwoorden. Ik vind jou een enorm sterk persoon! Ik kijk uit naar je blogposts, yes!

  • Demi
    20 september 2017 11:05

    Ik vind het heel leuk dat je weer begonnen bent en vind het daarnaast ook heel knap dat je in je eerste blog bericht meteen zo open en eerlijk durft te zijn 🙂 Dat siert je enorm! Ik ben benieuwd naar je berichten en ga ze met veel plezier lezen.

  • Jenn
    24 september 2017 12:59

    Wat heftig allemaal. Maar wel fijn om weer iets van je te lezen, ik ga je weer volgen op je nieuwe domein 🙂

  • Lisanne
    4 oktober 2017 22:59

    Wow, ik lees het wat laat, maar wil toch nog even reageren. Echt heftig Daan. Ik vind het super knap dat je hier zo open over schrijft. Zo te lezen ben je op de goede weg, ga zo door! Je bent sterk 😘

  • Saskia
    10 oktober 2017 10:24

    Jeuj! Je bent weer terug<3 Ik heb je gemist. En wauw, echt respect dat je je verhaal hier zo open deelt. Je bent een power vrouw, maar dat wist ik al! <3 WELCOME BACK.

  • lene christina hansen
    31 oktober 2017 14:20

    lieve Daan

    het is gaaf om jouw te volgen!!!

  • Esmee
    30 november 2017 10:59

    Hey wat heftig joh, maar wat knap dat je je er zo doorheen geslagen hebt. Trots op zijn!! Het is zoveel makkelijker om bij de pakken neer te gaan zitten. Koppie op <3

Leave a Reply